Stany Zjednoczone oficjalnie ostrzegły Polskę i innych europejskich sojuszników, że mogą spodziewać się znacznych opóźnień w dostawach zaawansowanego uzbrojenia. Według doniesień, trwający konflikt na Bliskim Wschodzie

*Warszawa, Polska —** Sytuacja, która wywołała poruszenie w Ministerstwie Obrony Narodowej oraz na całej wschodniej flance NATO: rząd Stanów Zjednoczonych oficjalnie powiadomił Polskę i kilku europejskich sojuszników o spodziewanych znacznych opóźnieniach w dostawach nowoczesnego uzbrojenia. Komunikat ten pojawia się w krytycznym momencie, gdy Polska znajduje się w trakcie najbardziej ambitnego programu modernizacji armii w swojej nowoczesnej historii.

Według wysokiej rangi raportów, główną przyczyną problemów nie jest brak funduszy czy zmiana relacji dyplomatycznych, ale brutalna rzeczywistość globalnej logistyki: trwający i nasilający się konflikt na Bliskim Wschodzie. Podczas gdy USA spieszą się z uzupełnianiem zapasów dla aktywnych stref walk, ich baza przemysłowa ma trudności z nadążeniem za wymaganiami długoterminowych partnerów kontraktowych. Dla Polski oznacza to, że „stalowy deszcz” w postaci systemów HIMARS oraz innych zaawansowanych pocisków, które zostały już opłacone w ramach wielomiliardowych umów, może nie dotrzeć w pierwotnie obiecanym terminie.

Amerykański przemysł obronny, choć najpotężniejszy na świecie, mierzy się z „burzą doskonałą” popytu. Od ponad dwóch lat Stany Zjednoczone są głównym dostawcą dla obronności Ukrainy. Obecnie, wraz z otwarciem drugiego dużego frontu na Bliskim Wschodzie, wymagającego stałego uzupełniania rakiet przechwytujących, amunicji precyzyjnej i artylerii, model produkcji „dokładnie na czas” (just-in-time) nowoczesnej obronności zostaje wystawiony na skraj wytrzymałości.

Analitycy wojskowi podkreślają, że systemy takie jak M142 HIMARS (High Mobility Artillery Rocket System) cieszą się ogromnym popytem na całym świecie. Polska, która podpisała potężną umowę na zakup setek tych wyrzutni, aby stworzyć „ścianę ognia” wzdłuż swoich granic, znajduje się teraz w globalnej kolejce. Departament Obrony USA przyznał, że niektóre linie produkcyjne mają obecnie priorytet dla „natychmiastowych potrzeb operacyjnych” w aktywnych strefach konfliktów, co skutecznie przesuwa daty dostaw dla zamówień „rezerwy strategicznej”, takich jak te złożone przez Warszawę.

Wiadomość ta wywołała natychmiastową reakcję polskiego rządu. Przedstawiciele resortu obrony podobno przeprowadzają obecnie nadzwyczajny przegląd harmonogramów bezpieczeństwa narodowego. Strategia na najbliższe pięć lat została zbudowana na założeniu, że te zaawansowane systemy będą operacyjne i zintegrowane z Polskimi Siłami Zbrojnymi w określonych punktach zwrotnych.

„Nasze bezpieczeństwo nie może pozostawać w stanie zawieszenia” – stwierdziło źródło zbliżone do Ministerstwa Obrony. „Choć rozumiemy globalną presję, przed którą stoją USA, Polska jest bramą dla wschodniej obrony Europy. Każdy miesiąc opóźnienia w dostawie naszych opłaconych systemów to miesiąc, w którym nasze zdolności odstraszania nie osiągają szczytowego poziomu”.

W polskim parlamencie trwają obecnie dyskusje nad tym, czy kraj powinien jeszcze bardziej zdywersyfikować swoich dostawców. Choć Polska poczyniła już znaczące kroki, kupując czołgi K2 Black Panther i haubice K9 z Korei Południowej, opóźnienie w amerykańskiej technologii może przyspieszyć kolejne umowy z Seulem lub rodzimymi europejskimi producentami, aby wypełnić lukę powstałą przez wąskie gardło amerykańskiej produkcji.

Skutki tych opóźnień wykraczają daleko poza granice Polski. Jako najważniejsza siła militarna na wschodniej krawędzi NATO, gotowość Polski jest postrzegana jako barometr bezpieczeństwa całego regionu bałtyckiego i Europy Wschodniej. Jeśli modernizacja Polski zostanie spowolniona, nakłada to większą presję na rotacyjne siły USA i NATO w celu utrzymania obecności w regionie – co paradoksalnie wymaga właśnie tych zasobów, które USA mają obecnie trudności wyprodukować.

Ponadto opóźnienia te stawiają pytania o niezawodność zależności od „jednego źródła” w amerykańskim przemyśle obronnym w czasach globalnej niestabilności. Europejscy sojusznicy uważnie obserwują, jak Waszyngton balansuje między swoimi zobowiązaniami wobec aktywnych wojen a obietnicami złożonymi długoterminowym partnerom strategicznym, którzy zainwestowali miliardy dolarów w amerykańską technologię.

Dla polskiego podatnika te wiadomości to gorzka pigułka do przełknięcia. Budżet obronny był powodem do dumy narodowej, a Polska wydaje na obronność wyższy procent swojego PKB niż prawie jakikolwiek inny członek NATO. Informacja o tym, że systemy, za które już zapłacili – a w niektórych przypadkach zaciągnęli pożyczki na ich sfinansowanie – są przekierowywane lub opóźniane z powodu konfliktów w innych częściach świata, wywołuje tarcia polityczne.

Opozycja już wzywa do większej przejrzystości w kwestii „drobnego druku” w tych kontraktach obronnych. Padają pytania, czy istnieją klauzule kar za opóźnienia w dostawach lub czy Polska może negocjować rozwiązania pomostowe, takie jak tymczasowy „leasing” sprzętu armii USA do czasu ukończenia nowych egzemplarzy.

Mimo ostrzeżeń, partnerstwo między Waszyngtonem a Warszawą pozostaje nienaruszone. Departament Stanu USA podkreślił, że Polska pozostaje sojusznikiem „najwyższej rangi” i że podejmuje się wszelkie wysiłki, aby zwiększyć moce produkcyjne. Oczekuje się, że niedawne inwestycje w amerykańskie „megafabryki” amunicji przyniosą rezultaty, ale obiekty te potrzebują czasu, aby stać się w pełni operacyjne.

W międzyczasie oczekuje się, że Polska będzie silniej polegać na swoim krajowym przemyśle zbrojeniowym, takim jak Huta Stalowa Wola, oraz na rozwijających się relacjach z Koreą Południową. Celem jest zapewnienie, że nawet jeśli systemy HIMARS dotrą z opóźnieniem, ogólna „tarcza” obronna pozostanie nienaruszona.

W miarę jak trwa przegląd harmonogramów obronnych, sygnał z Warszawy jest jasny: Polska nie będzie czekać w nieskończoność. Kraj jest zdeterminowany, by stać się najsilniejszą potęgą lądową w Europie, a jeśli droga przez Waszyngton zostanie zablokowana przez globalną logistykę, znajdzie inny sposób na zabezpieczenie swojego 

nieba i granic.