Czy to koniec globalnych ceł Donalda Trumpa? Sąd podjął decyzję

Sąd federalny wydał kompleksowe orzeczenie w sprawie legalności tych szeroko zakrojonych działań egzekucyjnych, co stanowi znaczący punkt zwrotny w okresie niepewności na światowych rynkach. Krajobraz geopolityczny skupiał się wokół agresywnego wdrażania powszechnych ceł bazowych, będących kamieniem węgielnym obecnej polityki gospodarczej administracji pod hasłem „America First”. Przez miesiące globalny rynek funkcjonował w cieniu niepewności, przygotowując się na potencjalną wojnę handlową o bezprecedensowej skali. Jednak pytanie to odbija się teraz echem w kuluarach nowojorskiej giełdy i ministerstwach handlu: Czy to koniec ery globalnych ceł?

https://www.profitablecpmratenetwork.com/ikyjyfx2?key=cc4b416afdb6aef6aeb6c8916bff74bb

Sedno sporu prawnego tkwi w interpretacji Artykułu I Konstytucji, który przyznaje Kongresowi prawo do „regulowania handlu z zagranicznymi narodami” oraz do „nakładania i pobierania podatków, ceł, danin i akcyz”. Przez kilka dziesięcioleci Kongres delegował znaczną część tych uprawnień na Prezydenta za pośrednictwem różnych ustaw, takich jak ustawa Trade Expansion Act z 1962 roku (sekcja 232) oraz ustawa International Emergency Economic Powers Act (IEEPA). Argumentacja administracji opierała się na przekonaniu, że globalne cła są narzędziem bezpieczeństwa narodowego i ochrony gospodarki. Poprzez nałożenie ogólnego cła – często szacowanego na poziomie od 10% do 20% na cały import – władza wykonawcza dążyła do wymuszenia wzrostu krajowej produkcji i redukcji deficytu handlowego. Krytycy twierdzili jednak, że było to „rażące nadużycie” delegowanych uprawnień. Sąd został poproszony o rozstrzygnięcie, czy Prezydent może jednostronnie napisać na nowo politykę handlową narodu bez konkretnego, nowego upoważnienia ze strony Kongresu dla zmiany gospodarczej na tak szeroką skalę, która wpływa na każdy sektor amerykańskiej gospodarki.

Niedawne orzeczenie sądu niekoniecznie „zakończyło” cła, ale fundamentalnie sparaliżowało zdolność administracji do stosowania ich jako uniwersalnego, stałego elementu. Skład sędziowski skupił się na trzech głównych obszarach. Po pierwsze, na definicji „bezpieczeństwa narodowego”. Na mocy sekcji 232 Prezydent może nałożyć cła, jeśli import zagraża bezpieczeństwu narodowemu. Historycznie stosowano to wobec konkretnych branż, takich jak stal czy aluminium. Sąd orzekł, że administracja nie przedstawiła „powiązania” między globalnym, uniwersalnym cłem a konkretnym zagrożeniem dla bezpieczeństwa narodowego. Sąd zauważył, że stosowanie pojęcia „bezpieczeństwa” do każdego pojedynczego dobra konsumpcyjnego – od elektroniki po tekstylia – sprawia, że ustawowe ograniczenia prawa stają się bezcelowe.

Po drugie, sąd zwrócił uwagę na rzetelność procedur. Uznano, że administracja pominęła obowiązkowe okresy zgłaszania uwag publicznych i oceny skutków wymagane przez ustawę o postępowaniu administracyjnym (APA). Próbując „przyspieszyć” te obowiązki, władza wykonawcza odebrała krajowym przedsiębiorstwom możliwość wykazania, w jaki sposób koszty te doprowadziłyby do natychmiastowych podwyżek cen dla amerykańskich konsumentów. Po trzecie, w ruchu, który zaskoczył znawców prawa, sąd odniósł się do „doktryny niedelegowalności”. Zasada ta sugeruje, że Kongres nie może przekazywać swoich podstawowych uprawnień ustawodawczych innej gałęzi władzy bez „zrozumiałych zasad” kierujących ich stosowaniem. Orzeczenie sugeruje, że powszechne cło jest w rzeczywistości „podatkiem”, a prawo do nakładania podatków jest jednym z tych uprawnień, których Konstytucja najściślej strzeże dla władzy ustawodawczej.

Bezpośrednia reakcja na decyzję sądu była mieszanką ulgi dla sprzedawców detalicznych i niepokoju dla krajowych producentów, którzy liczyli na bariery protekcjonistyczne. Dla konsumentów, jeśli cła zostaną uchylone lub ograniczone, groźba „skoków inflacyjnych” może ustąpić. Ekonomiści ostrzegali, że 20-procentowe cło globalne funkcjonowałoby jako ukryty podatek od sprzedaży, kosztujący przeciętne amerykańskie gospodarstwo domowe tysiące dolarów rocznie. Dla rynków Wall Street nienawidzi niepewności. Choć wyrok daje chwilową ulgę, administracja już zasygnalizowała zamiar odwołania się do Sądu Najwyższego. Oznacza to, że „celna huśtawka” prawdopodobnie nadal będzie wpływać na ceny akcji w sektorach technologicznym i motoryzacyjnym przez nadchodzące miesiące. W relacjach międzynarodowych partnerzy handlowi, tacy jak UE, Chiny i Meksyk, przygotowali już „listy odwetowe” wymierzone w amerykański eksport, taki jak bourbon, motocykle i produkty rolne. Interwencja sądu może wstrzymać te środki zaradcze, zapobiegając wojnie handlowej na pełną skalę – przynajmniej w obecnym kwartale fiskalnym.

Czy to „koniec”? Niezupełnie. Historia amerykańskiego prawa handlowego pokazuje, że władza wykonawcza ma wiele sposobów na osiągnięcie swoich celów. Oczekuje się, że Departament Sprawiedliwości będzie ubiegał się o nadzwyczajne wstrzymanie wykonania nakazu sądu. Jeśli zostanie ono przyznane, cła mogą pozostać w mocy, podczas gdy sprawa będzie toczyć się w Sądzie Najwyższym. Biorąc pod uwagę obecny klimat sądowniczy, wynik na najwyższym szczeblu jest trudny do przewidzenia, gdyż ściera się w nim filozofia „energii wykonawczej” z „oryginalistyczną” interpretacją uprawnień podatkowych Kongresu. Administracja może również wykorzystać porażkę w sądzie jako „kartę przetargową” w negocjacjach dwustronnych. Odchodząc od ceł globalnych na rzecz umów z konkretnymi krajami, Prezydent mógłby obejść niektóre przeszkody prawne dotyczące „powszechnego” nadużycia władzy. Istnieje również rosnący, ponadpartyjny ruch w Senacie mający na celu odzyskanie uprawnień handlowych. Przygotowywane są nowe przepisy, które wymagałyby, aby każde prezydenckie cło przekraczające określony procent lub czas trwania uzyskało zatwierdzenie w głosowaniu Kongresu.

Decyzja sądu stanowi znaczący element systemu „kontroli i równowagi” w okresie gwałtownych zmian politycznych. Podczas gdy administracja postrzega cła jako ostateczny środek nacisku w zglobalizowanej gospodarce, sądownictwo przypomniało władzy wykonawczej, że amerykański system opiera się na podziale władzy. Na razie globalna społeczność handlowa może odetchnąć z ostrożną ulgą. „Mur celny” napotkał przeszkodę prawną, ale leżąca u jego podstaw filozofia nacjonalizmu gospodarczego pozostaje potężną siłą w Waszyngtonie. Nadchodzące miesiące zadecydują, czy to orzeczenie jest trwałym znakiem „stop”, czy jedynie tymczasowym objazdem na drodze do bardziej protekcjonistycznego świata. Główne wnioski z wyroku to fakt, że władza wykonawcza nie może używać „bezpieczeństwa narodowego” jako ogólnej wymówki dla wszystkich produktów gospodarczych, kroki proceduralne, takie jak badania wpływu i przesłuchania publiczne, nie mogą być ignorowane dla uzyskania szybkości, a Kongres zachowuje ostateczną „władzę nad sakiewką”, zaś znaczące obowiązki o charakterze podatkowym wymagają wyraźniejszych mandatów ustawodawczych.